مردی برای اصلاح سر و صورتش به آرایشگاه رفت.

در حال کار، گفتگوی جالبی بین آنها در گرفت.

آنها به موضوع «خدا » رسیدند،

آرایشگر گفت: من باور نمی کنم خدا وجود داشته باشد!

مشتری پرسید :چرا؟

آرایشگر گفت : کافی است به خیابان بروی تا ببینی چرا خدا وجود ندارد.

اگر خدا وجود داشت آیا این همه مریض می شدند؟

بچه های بی سرپرست پیدا می شدند؟ این همه درد و رنج وجود داشت؟

نمی توانم خدای مهربانی را تصور کنم که اجازه می دهد این چیز ها وجود داشته باشند.

مشتری لحظه ای فکر کرد،اما جوابی نداد؛چون نمی خواشت جروبحث کند.

آرایشگر کارش را تمام کرد و مشتری از مغازه بیرون رفت.

در خیابان مردی را دید با موهای بلند و کثیف و به هم تابیده و ریش اصلاح نکرده...

مشتری برگشت و دوباره وارد آرایشگاه شد و به آرایشگر گفت:

به نظر من آرایشگرها هم وجود ندارند.

آرایشگر با تعجب گفت:چرا چنین حرفی می زنی؟

من این جا هستم،همین الان موهای تو را کوتاه کردم.

مشتری با اعتراض گفت : نه!!! آرایشگر ها وجود ندارند،

چون اگر وجود داشتند،

هیچ کس مثل مردی که آن بیرون است، با موهای بلند و کثیف و ریش اصلاح نکرده پیدا نمی شد.

آرایشگر گفت : نه بابا ؛ آرایشگر ها وجود دارند،

موضوع این است که مردم به ما مراجعه نمی کنند.

مشتری تایید کرد: دقیقا! نکته همین است.

خدا هم وجود دارد!

فقط مردم به او مراجعه نمی کنند و دنبالش نمی گردند.

برای همین است که این همه درد و رنج در دنیا وجود دارد

مرا ببخش

دیر هنگام است

حداقل برای ستایش بخشندگی هایت

که لحظه های بسیاری را به من بخشیده ای

و من همه آنها را در بازی تلخ باورهای نا توانی

و نتوانستن ها از دست داده ام

تو را با همه وصف ناشدنت به یاد آورده ام

به راستی چرا تا کنون این گونه از تو دور مانده ام!!!

همیشه عشق

پیش از آن که تو را به اوج ببرد

هر دو پایت را می شکند!

و بعد تو می مانی و تنهایی

و بعد به مهمانی ابرها می آیی!!!

(گیلاس آبی.مجله موفقیت)

و من که گم شده ام لا به لای دلتنگی

هزارو سیصدو چند سال باید من

تو را به شانه برم پا به پای دلتنگی!

از این هوای مه آلود شهر دلگیرم

و جار می زنمت با صدای دلتنگی

شکسته شاخه صبرم بیا تماشا کن

نشسته کنج دلم آشنای دلتنگی

اگرچه دفتر شعرم همیشه دلتنگ است

به عالمی ندهم این صفای دلتنگی

تمام هستی خود را ز دست خواهم داد

به داد من  نرسد گر خدای دلتنگی

گل مــی کنـــد به باغ نگـاهت جـوانیم

وقــتی بروی دامـــن خـــود می نشانیم

داغ جنون قـــطره ی اشــکم به چشم تو

هر چند از دو چـشم خودت می چکانیم

مـن عابـــر شــکســته دل خـلوت تو ام

تا بیـکران چشــم خـــودت مــی کشانیم

یک مشـت بغض یخ زده تفسیر می کند

انـــــدوه و درد غربــت بــی همــزبانیم

وقــتی پـرید رنگ تو از پشت قصه ها

تصــویر شد نهـــایت رنـــگــین کـمانیم

تو، آن گلی که می شــکفی در خیال من

پُر می شود زعطر خوشــت زنــدگانیم

در کـهــکشان چـشم تو گم می شود دلم

سرگـشتـــه در نــــهایــتی از بی نشانیم

زیــبـــاترین ردیف غـــزلهای من توئی

ای یـــــار ســــرو قـــامت ابـرو کمانیم

حـــالا بیـــا و غــربت ما را مرور کن

ای یــــادگــــــار وســعت سبـز جوانیم

سيب سرخي رابه من بخشيد و رفت ، عاقبت برعشق من خنديد ورفت,

اشك درچشمان سردم حلقه زد ، بي مروت گريه ام راديد و رفت..

هي فلاني مي داني ؟ مي گويند رسم زندگي چنين است...

مي آيند.... مي مانند.... عادت مي دهند.... ومي روند.

وتو در خود مي ماني و تو تنها مي ماني

راستي نگفتي رسم تونيز چنين است؟.... مثل همه فلاني ها....؟

 آن همه نجابتی که بود و نیست

 ای شکوه سبز تو برای من

سایه حمایتی که بود و نیست

 یک صدای خسته در گلوی نی

ناله شکایتی که بود و نیست

 آن همه دو بیتی آن هم غزل

 شرح بی نهایتی که بود و نیست

عشق اگر چه گاه جلوه می کند

 عاشقی حکایتی که بود و نیست .
دستهایت تکیه گاهم بود و نیست

 عشق تو پشت و پناهم بود و نیست

 حیف! آن وقتی که عاشق شد دلم

 چیز سبزی در نگاهم بود و نیست

 عشق این سرمایه بازار دل

 آب این روی سیاهم بود و نیست

 یاد آن ایام مشتاقی بخیر

 عاشقی تنها گناهم بود و نیست

مرگ سهم ماست می دانم قسمت چشمهای بارانی گریه بی صداست می دانم مادرم با نگاه خود می

گفت زندگی اشتباست می دانم یک نفر بهانه می گیرد در دلش جای پاست می دانم یک نفر بی گناه

می میرد آه او آشناست می دانم ...

 زشت.... به من و سادگي‌ام خنديدي به من و عشقي پاك كه پر از ياد تو

بود و خيالم مي‌گفت تا ابد مال تو بود تو برو، برو تا راحتتر تكه‌هاي دل خود ر

ا آرام سر هم بند زنم.

فلسفه در نهایت آگاهی , به تنهایی می رسد : اما خود آگاهی عرفانی ,

جدایی را مطرح می کند.

تنهایی , بی کسی است و جدایی و بی اویی!

و طبیعی است که در آنجا , آدمی به یا’س می رسد و در اینجا به عشق!!!

My mom only had one eye.  I hated her... she was such an embarrassment. 

مادر من فقط یك چشم داشت . من از اون متنفر بودم ... اون همیشه مایه خجالت من بود

She cooked for students & teachers to support the family.

اون برای امرار معاش خانواده برای معلم ها و بچه مدرسه ای ها غذا می پخت

There was this one day during elementary school where my mom came to say hello to me.

یك روز اومده بود  دم در مدرسه كه به من سلام كنه و منو با خود به خونه ببره

I was so embarrassed. How could she do this to me?

 خیلی خجالت كشیدم . آخه اون چطور تونست این كار رو بامن بكنه ؟

I ignored her, threw her a hateful look and ran out.

 به روی خودم نیاوردم ، فقط با تنفر بهش یه نگاه كردم وفورا   از اونجا دور شدم

The next day at school one of my classmates said, "EEEE, your mom only has one eye!"

روز بعد یكی از همكلاسی ها منو مسخره كرد و گفت  هووو .. مامان تو فقط یك چشم داره

I wanted to bury myself. I also wanted my mom to just disappear.

فقط دلم میخواست یك جوری خودم رو گم و گور كنم .  كاش زمین دهن وا میكرد و منو ..كاش مادرم  یه جوری گم و گور میشد...

So I confronted her that day and said, " If you're only gonna make me a laughing stock, why don't you just die?!!!"

روز بعد بهش گفتم اگه واقعا میخوای منو شاد و خوشحال كنی چرا نمی میری ؟

My mom did not respond...

اون هیچ جوابی نداد....

I didn't even stop to think for a second about what I had said, because I was full of anger.

 حتی یك لحظه هم راجع به حرفی كه زدم فكر نكردم ، چون خیلی عصبانی بودم .

I was oblivious to her feelings.

احساسات اون برای من هیچ اهمیتی نداشت

I wanted out of that house, and have nothing to do with her.

دلم میخواست از اون خونه برم و دیگه هیچ كاری با اون نداشته باشم

So I studied real hard, got a chance to go to Singapore to study.

 سخت درس خوندم و موفق شدم برای ادامه تحصیل به سنگاپور برم

Then, I got married. I bought a house of my own. I had kids of my own.

اونجا ازدواج كردم ، واسه خودم خونه خریدم ، زن و بچه و زندگی...

I was happy with my life, my kids and the comforts

 از زندگی ، بچه ها و آسایشی كه داشتم خوشحال بودم

Then one day, my mother came to visit me.

تا اینكه یه روز مادرم اومد به دیدن من

She hadn't seen me in years and she didn't even meet her grandchildren.

اون سالها منو ندیده بود و همینطور نوه ها شو

When she stood by the door, my children laughed at her, and I yelled at her for coming over uninvited.

وقتی ایستاده بود دم در  بچه ها به اون خندیدند و من سرش داد كشیدم كه چرا خودش رو دعوت كرده كه بیاد اینجا  ، اونم  بی خبر

I screamed at her, "How dare you come to my house and scare my children!" GET OUT OF HERE! NOW!!!"

 سرش داد زدم  ": چطور جرات كردی بیای به خونه من و بجه ها رو بترسونی؟!"  گم شو از اینجا! همین حالا

And to this, my mother quietly answered, "Oh, I'm so sorry. I may have gotten the wrong address," and she disappeared out of sight.

اون به آرامی جواب داد : " اوه   خیلی معذرت میخوام مثل اینكه آدرس رو عوضی اومدم " و بعد فورا رفت واز نظر  ناپدید شد .

One day, a letter regarding a school reunion came to my house in Singapore .

یك روز یك دعوت نامه اومد در خونه من درسنگاپور برای شركت درجشن تجدید دیدار دانش آموزان مدرسه

So I lied to my wife that I was going on a business trip.

 ولی من به همسرم به دروغ گفتم كه به یك سفر كاری میرم .

After the reunion, I went to the old shack just out of curiosity.

بعد از مراسم ، رفتم به اون كلبه قدیمی خودمون ؛ البته فقط از روی كنجكاوی .

My neighbors said that she is died.

همسایه ها گفتن كه اون مرده

I did not shed a single tear.

ولی من حتی یك قطره اشك هم نریختم

They handed me a letter that she had wanted me to have.

اونا یك نامه به من دادند كه اون ازشون خواسته بود كه به من بدن

"My dearest son, I think of you all the time. I'm sorry that I came to Singapore and scared your children.

 ای عزیزترین پسر من ، من همیشه به فكر تو بوده ام ، منو ببخش كه به خونت تو سنگاپور   اومدم و بچه ها تو ترسوندم ،

I was so glad when I heard you were coming for the reunion.

 خیلی خوشحال شدم وقتی شنیدم داری میآی اینجا

But I may not be able to even get out of bed to see you.

 ولی من ممكنه كه نتونم از جام بلند شم كه بیام تورو ببینم

I'm sorry that I was a constant embarrassment to you when you were growing up.

وقتی داشتی بزرگ میشدی از اینكه دائم باعث خجالت تو شدم خیلی متاسفم

You see........when you were very little, you got into an accident, and lost your eye.

آخه میدونی ... وقتی تو خیلی كوچیك بودی تو یه تصادف یك چشمت رو از دست دادی

As a mother, I couldn't stand watching you having to grow up with one eye.

به عنوان یك مادر نمی تونستم تحمل كنم و ببینم كه تو داری بزرگ میشی با یك چشم

So I gave you mine.

بنابراین چشم خودم رو دادم به تو

I was so proud of my son who was seeing a whole new world for me, in my place, with that eye.

برای من اقتخار بود كه پسرم میتونست با اون چشم  به جای من دنیای جدید رو بطور كامل ببینه

With my love to you,

با همه عشق و علاقه من به تو

يك تاجر آمريكايى نزديك يك روستاى مكزيكى ايستاده بود كه يك قايق كوچك ماهيگيرى از بغلش رد شد كه توش چند تا ماهى بود!

از مكزيكى پرسيد: چقدر طول كشيد كه اين چند تارو بگيرى؟
مكزيكى: مدت خيلى كمى !

آمريكايى: پس چرا بيشتر صبر نكردى تا بيشتر ماهى گيرت بياد؟
مكزيكى: چون همين تعداد هم براى سير كردن خانواده‌ام كافيه !

آمريكايى: اما بقيه وقتت رو چيكار ميكنى؟
مكزيكى: تا ديروقت ميخوابم! يك كم ماهيگيرى ميكنم!با بچه‌هام بازى ميكنم! با زنم خوش ميگذرونم! بعد ميرم تو دهكده میچرخم! با دوستام شروع ميكنيم به گيتار زدن و خوشگذرونى! خلاصه مشغولم با اين نوع زندگى !

آمريكايى: من توي هاروارد درس خوندم و ميتونم كمكت كنم! تو بايد بيشتر ماهيگيرى بكنى! اونوقت ميتونى با پولش يك قايق بزرگتر بخرى! و با درآمد اون چند تا قايق ديگه هم بعدا اضافه ميكنى! اونوقت يك عالمه قايق براى ماهيگيرى دارى !
مكزيكى: خب! بعدش چى؟

آمريكايى: بجاى اينكه ماهى‌هارو به واسطه بفروشى اونارو مستقيما به مشتریها ميدى و براى خودت كار و بار درست ميكنى... بعدش كارخونه راه ميندازى و به توليداتش نظارت ميكنى... اين دهكده كوچيك رو هم ترك ميكنى و ميرى مكزيكو سيتى! بعدش لوس آنجلس! و از اونجا هم نيويورك... اونجاس كه دست به كارهاى مهمتر هم ميزنى ...

مكزيكى: اما آقا! اينكار چقدر طول ميكشه؟
آمريكايى: پانزده تا بيست سال !

مكزيكى: اما بعدش چى آقا؟
آمريكايى: بهترين قسمت همينه! موقع مناسب كه گير اومد، ميرى و سهام شركتت رو به قيمت خيلى بالا ميفروشى! اينكار ميليونها دلار برات عايدى داره !

مكزيكى: ميليونها دلار؟؟؟ خب بعدش چى؟
آمريكايى: اونوقت بازنشسته ميشى! ميرى به يك دهكده ساحلى كوچيك! جايى كه ميتونى تا ديروقت بخوابى! يك كم ماهيگيرى كنى! با بچه هات بازى كنى !
با زنت خوش باشى! برى دهكده و تا ديروقت با دوستات گيتار بزنى و خوش بگذرونى!!!

به من تکیه کن !من تمام هستی ام را دامنی میکنم تا تو سرت را بر آن بنهی !
تمام روحم را آغوشی میسازم تا تو در آن از هراس بیاسایی!تمام نیرویی را که در دوست داشتن دارم , دستی میکنم تا چهره و گیسویت را نوازش کند ! تمام بودن خود را زانویی میکنم تا بر آن به خواب روی !خود را , تمام خود را به تو می سپارم تا هر چه بخواهی از آن بیاشامی , از آن برگیری , هرچه بخواهی از آن بسازی , هر گونه بخواهی , باشم !
ازین لحظه مرا داشته باش

باورش سخته عزيزم!
باورش سخته عزيزم،كه ديگه پيشم نباشي
كه ديگه نياي كنارم،سايه سار من نباشي
باورش سخته عزيزم كه چشام بي تو بمونن
بي تو و چشماي نازت،شعر فردا رو بخونن
باورش سخته عزيزم كه بري تو اوج ابرا
حس كني كه باز عزيزي،اما موندي ته دريا
باورش سخته عزيزم تو ديگه دوسم نداري
ديگه تو اون دل دريات واسه من جايي نداري
باورش سخته عزيزم كه ميخواي بري دوباره
منو باز تنها ميزاري با همون ماه و ستاره
باورش سخته عزيزم ميخواي آزرده بشم من؟
هي ميگي منو نميخواي تا كه ديوونه بشم من؟
باورش سخته عزيزم دل من خيلي شكسته
ولي باز عاشق ترينه،اون خودش رو به تو بسته
باورش سخته عزيزم كه با اينهمه صبوري!
هي بگي ميای يه روزي،اما بازم دور دوري
باورش سخته عزيزم باور اينهمه سختي
باور اينكه ميموني،اما خيلي وقته رفتي!

رفت ...

گذشتم...

در پس کوچه های زمان گم شد

و گذشتم...

رفت ...

لابلای آدمهای رنگارنگ

در میان هزار توی دلهای نا آرام

و گذشتم

و گذشتم ...

اما چه بهایی پرداختم

برای این گذشتن !!

و امروز

میان بوته ای از شعله های خاکستری

تنها پس مانده های آن عشق را

در پستوی نه توی قلبم دارم

که آن را

با چه رقتی حفظ می کنم!!!

اگر خود را جای دیگران نگذاریم ،قضاوت کردن در باره آنها بسیار آسان است .یک نمونه از این قضیه در کنگره حزب کمونیست  شوروی سابق رخ داد،هنگامی که نیکیتا خروشچف با تقبیح جنایت های استالین جهان را شگفت زده کرد .

هنگام سخنرانی اش یک نفر از میان جمع فریاد بر آورد : رفیق خروشچف ،وقتی بی گناهان قتل عام می شدند شما کجا بودید؟

خروشچف گفت :هرکس این را گفت از جا برخیزد .

اما هیچ کس از جایش تکان نخورد .

خروشچف ادامه داد:خودتان به سوالتان پاسخ دادید . در آن زمان من هم همان جایی بودم که الان شما هستید.

آگوستین قدیس می نویسد : به همان دلیلی که یک شهر مجموعه قوانینی نیاز دارد تا ساکنان اش بتوانند کنار هم زندگی کنند انسان هم به یک قانون منحصر به فرد -عشق- نیاز دارد تا بتواند در صفای کامل با جهان روحانی و معنوی هم زیستی کند .دیگران هم از این واقعیت جهان شمول گفته اند ،مانند: عشق حقیقی در پی پاداش نیست اما لیاقتش را دارد(سن برناردو دکلیوو) .

 و عشق یعنی خدا و مرگ به معنای آن است که یک قطره از این عشق به سرچشمه اش باز می گردد (تولستوی).

 واقعیت های عشق همانند یک اقیانوس شفاف هستند که به زحمت می توان از لایه های سطحی آن گذشت (پاتمور).

 هرچه بیشتر به کسی عشق می ورزیم بیشتر در اسرار هرچیز نفوذ می کنیم (مولانا جلالدین رومی).

آنجا که امکان نفرت هست امکان عشق هم هست فقط کافی است از میان این دو یکی را انتخاب کنید(تیلیچ).

که روی حصار سنگی دیوارها می نشینند

از آفتاب و زلالی بی حد آب

از روزهای بلند ،از شتاب می ترسم

از خورشید بیمار پاییزی

از پایان فصلها

می ترسم

من از سکوت می ترسم

از تکرار لحظه های بی کلمه

از دوری واژه ها با ذهن

من از هرچه مرا منتظر می گذارد می ترسم

و از این صبوری من

که بازتاب لحظه های مکرریست

از نوع نقابهای انسانی ...

من از بودن پشت نقاب سرد و بی احساس

از شعله های سرکش دیوانگی

می ترسم

من از قصه های تکراری

مکثهای ناگهانیم

نگاه های مردد

از غزلهای نیمه تمام خط خورده

می ترسم

از ابرهای سیاه و محزون

نشانه های بغض آسمان

بغض های رفتن

بدرود های تلخ می ترسم

بی دلیل از قفس کهنه شب

سا یه های مرگوار سادگی

فضای گنگ بیهودگی می ترسم...

عادت کرده ام به تو

مثل کودکی

که به لالایی شبانه مادرش

عادت می کند

و مثل تکه سنگی از ساحل

که به نوازش لطیف موج ها.

بودنم از نبودنت خالیست

تو مرا هم از خودم گرفته ای

بیا ببین که چگونه موج می زند

سکوت گرم تو در طنین سرد نفسهای من

و قلب من

از تپیدن باز می ماند

بیا ببین که چگونه می سوزم

میان گریه و بغض

وقتی که با نبوغ داغ کلامت

صدایم می کنی

در سکوتستانم

در سکوتستان جایی هست

که در آن هیچ کسی نفسش در نمی آید

در سکوتستان ،رگ های هوا منجمدند

ودلیل سر پا بودن دل ها آنجا نا معلوم

در سکوتستان چتری نیست ،بارانی نیست

آدم اینجا انصافا تنهاست !!

به سراغ من اگر می آیید آهسته نیایید

فریادی بزنید ،کاری بکنید

شاید به لطف شما

سنگ تنهایی ما خرد شود.

چهار چيز هرگز قابل جبران نيست:

سنگي كه پرتاب شده باشد.

حرفي كه از دهان خارج شده باشد.

فرصتي كه از دست رفته باشد.

زماني كه سپري شده باشد!

روزي كودكي در خيابان، مرد فقيري را ديد كه از ظاهرش پيدا بود مدت هاست غذاي آن چناني نخورده است. پسرك از مادرش خواست تا به آن مرد فقير كمك كند. مادركه عجله داشت دست كودك را كشيد و با سرعت به طرف اتوبوس كه در حال حركت بود دويد. ناگهان به ياد آورد كه بليت ندارد، از مسافراني كه در حال سوار شدن بودند، بليت خواست، اما آنها نيز عجله داشتند. مادر حركت اتوبوس و همين طور رفتن فقير گوشه خيابان را ديد!!!

هزار و یک اسم داری و من از آن همه اسم ((لطیف)) تو را دوست تر دارم که یاد ابر و ابریشم و عشق می افتم . خوب یادم هست از بهشت که آمدم ، تنم از نور بود و پر و بالم از نسیم . بس که لطیف بودم ، توی مشت دنیا جا نمی شدم . اما زمین تیره بود . کدر بود ، سفت بود و سخت. دامنم به سختی اش گرفت و دستم به تیرگی اش آغشته شد . و من هر روز قطره قطره تیره تر شدم و ذره ذره سخت تر.

من سنگ شدم و سد و دیوار . دیگر نور از من نمی گذرد ، دیگر آب از من عبور نمی کند ، روح در من روان نیست و جان جریان ندارد.

حالا تنها یادگاری ام از بهشت و از لطافتش ، چند قطره اشک است که گوشه ی دلم پنهانش کرده ام ، گریه نمی کنم تا تمام نشود ، می ترسم بعد از آن از چشم هایم سنگ ریزه ببارد.

یا لطیف ! این رسم دنیاست که اشک ، سنگ ریزه شود و روح ، سنگ و صخره ؟ این رسم دنیاست که شیشه ها بشکند و دل های نازک شرحه شرحه شود؟

وقتی تیره ایم ، وقتی سراپا کدریم به چشم می آییم و دیده می شویم ، اما لطافت هر چیز که از حد بگذرد ، ناپدید می شود.

یا لطیف ! کاشکی دوباره ، تنها مشتی از لطافتت را به من می بخشیدی تا من می چکدیم و می وزیدم و ناپدید می شدم ، مثل هوا که ناپدید است ، مثل خودت که ناپیدایی ... یا لطیف !

مشتی ، تنها مشتی از لطافتت را به من ببخش ...

روزي دو مرد عازم ماهيگيري شدند، يكي از آنها، ماهيگيري بسيار كاركشته و متبحر بود و ديگري سررشته اي از اين كار نداشت. هر بار كه ماهيگير كاركشته ماهي بزرگي را صيد مي كرد، بلافاصله آن را در يك ظرف پر از يخ مي انداخت تا تر و تازه بماند و فاسد نشود. اما هر بار كه ماهيگير بي تجربه يك ماهي بزرگ صيد مي كرد، دوباره آن را به آب مي انداخت.

ماهيگير متبحر تا هنگام شب شاهد اين ماجرا بود، از اين كه مي ديد دوستش تمام مدت وقتش را تلف مي كند سرانجام كاسه صبرش لبريز شد و پرسيد: چرا هر چي ماهي بزرگ صيد مي كني دوباره توي آب مي اندازي؟

ماهيگير بي تجربه جواب داد: خوب معلومه، براي اينكه من فقط يه تابه كوچك دارم!

گاهي اوقات، ما نيز مثل اين ماهيگير نقشه هاي بزرگ، روياهاي بزرگ، مشاغل بزرگ و فرصت هاي بزرگي را كه خداوند در اختيارمان قرار مي دهد باز پس مي دهيم. زيرا ايمانمان بسيار كم است. ما آن ماهيگير را به تمسخر مي گيريم، زيرا او نمي داند تنها چيزي كه احتياج دارد تهيه يك تابه بزرگ تر است. با اين همه، آيا مي دانيد خودمان تا چه اندازه آمادگي داريم كه ايمانمان را گسترده كنيم؟ فراموش نكنيد كه:

خداوند هرگز نعمتي به شما نمي بخشد كه نتوانيد از عهده اداره آن برآييد